Son Nefeste Yaşamak-Ahmet Çopur

Ayrılığın ve Hüznün Kitabı Son Nefeste Yaşamak

Ahmet Çopur’un Son Nefeste Yaşamak kitabı 2014 yılında İkinci Adam Yayınları tarafından yayımlandı.

İkinci Adam Yayınları’ndan çıkan Ahmet Çopur’un Son Nefeste Yaşamak kitabı 184 sayfadan oluşmaktadır.

Ahmet Çopur’un Son Nefeste Yaşamak kitabından alıntılar:

Sessiz feryatlarımın gürültülü yankılarını duy sevgilim. Gönül yatağında çaprazımda yatmak sana uyku getirmez. Benden uzak başını koyduğun her bir yastık senin başını ağrıtır. Bugün de her şey çok uzak geldi bana. Sen yoksun ya artık yakınlar bile uzak gözümde. Umutlarımın üzerine bir kuru ağaç diktin ve senin olmayan diyarlara gittin. Son nefesinde bile seni gerçekten bir aşk gibi yaşayan insanı sevmedin sen. Artık yıkık bu şehir, dikiş tutmaz bu kalp. Kime gitsem gittiğimle kalıp, dönmelere bir yorgunluk çiziyorum. Ben seni yoklukta bile sevmişken gitmemeliydin. Nefes almak ebedi değil bu gönülde, bir yerden sonra fert bilirsin. Sessiz seviyorum seni, bazen yokluğunu haykırıyorum ama kimseler duymuyor. Bari sen duysan diyorum o da olmuyor. Ben seni ölümün eşiğindeki son nefesimde bile sevdim. Derin nefeslerime adını yazıp, seni son nefesimde kendime öyle bir çektim ki. Yazsam canına kıyarsın işte. Yokluğunda çok kitap okur oldum. Seni okuduğum her bir kelimenin altını çizip, sana benzemeyen kelimeleri ise sebepsizce karalıyorum. Ben neden yaşıyorum onu bile bilmiyorum işte. Aldığım son nefesimin ardından bir can mı vermem lazım? Senin uğruna veriyorsam helal hoş olsun yokluğuna. Sen gerçekten benim olmayı hak ettin de hak ettiğin değeri kalbimden almadın. Sayende ben de hak ettiğim değeri alamadım. Bu yüzden aldığım son nefesimi senin yokluğuna armağan ediyorum. Ben son nefeste bile seni yaşıyorum.

Sevdik işte. Sonra yüreğimizi aldılar. Bizi ayırdılar. Yürek olmadan uçsak, yaşasak ne fayda?

Sevgilim, biz birbirimizi aittik. Birbirimize ait olmayana her şey, sanki bizi ayırmaya aittiler. Haykırsak bizi kimse duymaz. Kalbimize attığımız her bir acıya kulak veren yok. Kendi gürültülerinden bizi duyamıyorlar işte. Sen şimdi kanadı kırık başka şehirdesin, ben ise artık benim olmayan şehirdeyim. Uçuyorum ama nereye, kime uçtuğumu bilmiyorum.

Sessizlik hayatla küs bu aralar. Benim yanımda. O konuşuyor, ben dinliyorum. Daha doğrusu o konuşurken seni düşlüyorum. Bizi bu hayattan silsinler ve tekrardan yazsınlar. Bu hayatımız böyle bitmemeli. Seni çok merak ediyorum.

Belki her şey bir rüya, bilmiyorum. Bildiğim tek şey; seni delice seviyorum.

Ben seni kitap yaprakları kadar çok sevmişken, meğer gözünde tek yaprak etmemişim.

Gurbeti her insan bilemez. Gerçekten gurbeti bilmek için uzaklardan sevmek gerek.

Ne zordur sevdiğini toprağa vermek. İçin için kan ağlamak, yalvarmak.

Düşlerde yaşadım ikimize ait olan bizi. Belki bir gün düş olmaktan çıkar ümidiyle.

Gün batımı neden battığıyla kalmaz ki. O vakit dertlerin doğması şart mı acaba?

Kimse ses etmesin kulağıma, sağır taklidi yapa yapa yoruldum. Ve sen ses et, fısıltını bile duyabilirim.Son Nefeste Yasamak Ahmet copur

Seni yaşarken kendi içimde ölsem, seni unutur muyum gerçekten?

Ben beden olarak kendime mi sahiptim, yoksa koyduğun kuralların acısını çekmeye mi?

Seninle uçsuz bucaksız yerlere gidesim var. Sadece yüreğini al ve gel.

Bedenimi sessizliğe sığdıra sığdıra kulağıma gelen gürültülere yoruldum ben.

2.42/5 (12)

Sizlere Daha İyi Hizmet Vermek İçin Lütfen Oylama Yapınız.

0 1 2 3 4 5

Sevebilirsin...

Yorumlarınızı Bekliyoruz. ☺